|
D. Manuel, siendo sabedor de
que cumplir la misión es alcanzar el destino, manifestó: “Para un cristiano la
muerte carece de problemas y de dramatismos, porque está superada por la
resurrección, que es dogma esencial”.
"Tu bondad y tu
misericordia me acompañan todos los días de mi vida y habitaré en la casa del
Señor por años sin término”. Celebrar cristianamente la muerte es proclamar que nos fiamos de Dios
sabiendo que no nos abandona más allá de la muerte y que creemos en la vida
eterna. Dios está comprometido con lo que ha creado, amado y modelado y no
renuncia a nosotros ni siquiera al otro lado de la muerte donde tenemos a
Cristo para interceder por nosotros ante Dios Padre. 
Nuestra
esperanza cristiana consiste en que si nos hemos acostumbrado a vivir con
Cristo en esta vida, hemos ido afirmando algo que nos permitirá sobrevivir al
miedo de enfrentarnos cara a cara con la verdad, presentándonos ante Dios para
participar en su felicidad “donde descansaremos y veremos, veremos y amaremos,
amaremos y alabaremos”. Hay que atravesar la noche oscura antes de alcanzar la
aurora, algo necesario para acoger lo que Dios quiere concedernos, dejando que
Dios sea Dios en nosotros y para nosotros. Por tanto, trivializar la muerte es
trivializar la vida, y quien
sabe dar razón de la muerte y dar amor a los muertos, sabe dar razón de la vida
y amor a los vivos.
Los creyentes
no necesitamos otro consuelo ni otro motivo que estar siempre con el Señor para
vivir con esperanza y para morir con sosiego. Aquí encontramos la razón de ser
de nuestro compromiso cristiano en el ir tejiendo día a día el tapiz de nuestra
existencia. Estar siempre con el Señor sin el agobio de quien se siente
incómodo; saborear la fidelidad de Dios para siempre y sin el riesgo de
ofuscarnos por el engañoso atractivo del mal y del pecado, viendo la gloria del
Señor Jesús que se entregó a la muerte por nosotros y la venció definitivamente
con su resurrección que es realidad de perdón, amor y gloria para los que
creen Él. El destino del hombre es un destino de amor y de compañía dichosa con
Aquel que nos ha creado, nos salva y nos espera. “Aunque la certeza de morir nos entristece,
nos consuela la promesa de la futura inmortalidad”. Dios nos creó llamándonos desde la
nada, y nos resucitará llamándonos desde la muerte a la vida eterna. “¿Por qué
buscáis entre los muertos al que vive?” (Lc 24, 5). D. Manuel, siendo sabedor de
que cumplir la misión es alcanzar el destino, manifestó: “Para un cristiano la
muerte carece de problemas y de dramatismos, porque está superada por la
resurrección, que es dogma esencial”.
El misterio
de la muerte es el pensamiento fundamental de la concepción cristiana de la
vida. Hemos de aceptar la claridad que nos trae, tremenda y consoladora. “Tremenda
porque la certeza de la vida futura modifica nuestros juicios sobre el valor de
las cosas y de los acontecimientos de nuestra vida temporal, y nos aconseja
sobre la inevitable responsabilidad de todos nuestros actos en relación al
juicio futuro de Dios. Consoladora porque la certeza de la vida futura
significa la victoria sobre la muerte; ese fatal y temible acontecimiento que
pone fin a nuestra vida temporal, pero no suprime en realidad nuestra
existencia”. Hay momentos “que tienen la exigencia y el poder de la verdad,
revelan lo esencial y desenmascaran lo artificial”. Uno de ellos es la muerte. “Sólo
se comprende la vida a la luz de muerte. Prepararse a morir es vivir
naturalmente”.
Recordamos hoxe a Don Manuel que non ocultou nunca a súa fe, sendo consciente de
que é un don ao servizo dos homes que nos leva a confesar que “se vivimos, para
o Señor vivimos; e, se morremos, para o Señor morremos; así que, vivamos ou
morramos, somos do Señor. Por iso mesmo morreu e resucitou Cristo: para ser
dono dos mortos e dos vivos” (Rom 14, 7-9). Persoa de ben, “soubo mirar lonxe,
con amplitude e con profundidade”, descubrindo os retos da existencia nas encrucilladas
da historia. Para el a conciencia era algo sagrado, vendo nela a voz da
profundidade do home e da sabedoría de Deus no medio das turbulencias das
actividades privadas e públicas. Defendeu os grandes valores da civilización
occidental da Europa que naceu peregrinando en torno á memoria do Apóstolo Santiago e buscou o sentido dun porqué que axuda a
soportar calquera como. Cultivou o propio e específico no contexto do común e
universal. Albiscou a novidade que é un desafío á miopía e ao empobrecemento
intelectual. Don Manuel morréuselle á súa familia á
que quixo entrañablemente como fillo, irmán, esposo, pai e avó; morréuselle a
Galicia á que coñeceu profundamente porque amou intensamente á súa historia, á
súa cultura e ás súas xentes; e morréuselle a España á que serviu na súa
vocación política con dedicación xenerosa e honradez admirable. Nunca esqueceu
as súas raíces: Vilalba, Perbes,
Santiago de Compostela, toda Galicia. Sentía necesidade delas.
Queridos fillos de Don Manuel, pai
e morte son palabras penúltimas porque sagradas e últimas son Deus Pai e vida eterna. O tempo da proba para el deu paso
á eternidade da recompensa. “Se o gran de trigo cae na terra pero non morre,
quedará el só; pero se morre dará froito abondoso” (Jn 12, 24). Soamente esta
esperanza pode consolar axeitadamente a perda dun ser querido e dar sentido á
súa vida e á súa morte, aos seus proxectos e traballos.
Esta mañá en torno ao altar de
Deus facemos memoria do Señor Xesús que morreu por nós, polos nosos pecados,
pola nosa xustificación. Ao mesmo tempo facemos memoria de D. Manuel, asociando o seu destino á vida e á morte de Cristo,
porque o home é o ser de quen Deus nunca se esquece. O noso agradecemento,
afecto, estima e oración para el, invocando a misericordia de Deus, compasivo e
misericordioso sobre a súa historia e a súa persoa. Estou seguro de que podería
dicirnos neste momento: “Eu sei quen son. E Deus enténdeme. Que Deus sabe a
verdade de todo e pois Deus nos trouxo a este mundo, El
sabe para que, e á súa misericordia me ateño”. Encomendámoslle con esperanza cristiá
e pedimos co patrocinio do Apóstolo Santiago e coa
intercesión da Virxe María que o Señor o acollese no banquete
do Reino dos ceos. Agora continuamos a celebración da Eucaristía,
Sacrificio que proclama a vitoria da Vida sobre a morte e da Graza sobre o
pecado. Amén.
|